L i n d a D u i t s

Fans mourning for As The World Turns

Linda Duits — Wed, 22 Feb 2012 09:21:40 +0000

February saw the last episode for As The World Turns in the Netherlands. As fans mourned their loss, I was interviewed by Nos Op 3 (short news for young people on the public broadcaster) to give my expert opinion. The item (starts 8:10) can be viewed here. The aired clip contains only fragments of the conducted interview. What can we say about the death of soap opera and mourning fans?

As The World Turns was the world longest running soap opera. The genre is doomed for three reasons. First, soaps were intended to engage a daytime audience, which used to be housewives. When women joined the workforce in the seventies, ratings dropped. Second, soap has high production costs, especially in comparison to contemporary daytime tv which generates revenue by having viewers phone in. Third, viewing practices have changed. Downloading and digital television like Tivo have decreased the need for daytime programming. The demise of soap is thus not due to a decline in popularity of the genre .

Soaps tell stories in a circular way: they never end. The mode of addressing is aimed at generating feelings and compassion, and there is much diversity in the represented characters. As a result, each relationship is approached from multiple perspectives, further encouraging emotional engagement on the couch. The relationship viewers have with such fictional personas is called parasocial interaction [wiki]. The audience gets the feeling of really being friends.

Fans connect with characters in a meaningful way, even though this relationship is one-sided. Hence, it is no surprise fans feel sad when a show is cancelled. They need to go through a process of mourning, in which they should accept their loss. The more intense a relationship, the higher the price. Parasocial interaction tends to be superficial and therefore the mourning period does not last long. Because death unites, fan events are an excellent way to mourn together. Mourning for television is not limited to women, as men’s mass display of emotion during sports games shows.

One of the reasons soaps are popular is their invitation to pass moral judgment: what would you do with a cheating spouse or lying mother? Contemporary drama series have successfully copied this aspect of soaps and we see this element return in shows that are not necessarily coded as feminine, such as The Sopranos and Sons Of Anarchy. These shows also invite the audience to pass moral judgment on their choices.

Soap opera fans thus need not mourn for a long time, but they can engage in new parasocial interaction. The interviewer asked me for a good series tip – a piece that was cut in editing. The show par excellence on moral judgments is Breaking Bad: a high school teacher with cancer starts producing crystal meth to pay for hospital bills. What would you do?

Generation I and the revolution do not match

Linda Duits — Thu, 26 Jan 2012 21:00:13 +0000

Debate center De Balie has been organizing theme nights around the new generation of twentysomethings, which they have dubbed ‘generation I’. Their latest night focused on the theme of youth revolutions. As I have been recently blogging much about generational thinking and young people’s protest, I was invited to introduce the evening. You can watch part of my speech below and read the entire text on DeJaap or on volkskrant.nl.

Eindejaarscolumn: 2011 lange neus naar babyboomers

Linda Duits — Sat, 31 Dec 2011 08:00:37 +0000

Decennialang claimden babyboomers het alleenrecht op jongerenprotest. Omdat hun generatie zo betrokken en geëngageerd was op jonge leeftijd, werd dit de standaard voor alle leeftijdscohorten die erna kwamen. Zo moest na de Maagdenhuisbezetting in 1969 – de culminatie van babyboomprotest in Nederland – iedere generatie studenten eveneens het bestuurlijk centrum van de UvA bezetten. Hoezeer de nieuwe jeugd pogingen deed ook rebels en politiek te zijn, geen enkele groep kon ooit tippen aan de babyboomers. Zelfgenoegzaam en arrogant lieten zij geen gelegenheid onbenut om duidelijk te maken hoe teleurgesteld ze waren in de betrokkenheid van generatie X, Y en al die andere labels. Dit jaar veranderde dat. 2011 was het jaar dat het babyboomers-monopolie op jeugdig protest werd doorbroken.

De Arabische Lente, de rellen in Engeland en de Occupy-beweging vormden tezamen een mondiaal protest met twee cruciale, gedeelde kenmerken: ze werden gedreven door de jeugd en ze getuigden van een anti-autoritaire felheid die we niet meer gezien hebben sinds de jaren ‘70.

Populaire cultuur
Time riep vanwege “a global sense of restless promise” de demonstrant uit tot Persoon van het Jaar. Het tijdschrift schrijft:

But for young people, radical critiques and protests against the system were mostly confined to pop-culture fantasy: ‘Fight the Power’ was a song on a platinum-selling album, Rage Against the Machine was a platinum-selling band, and the beloved brave rebels fighting the all-encompassing global oppressors were just a bunch of characters in The Matrix.

Hierin zien we wat van de laatdunkende houding van babyboomers terug: protestmuziek van na pakweg Bob Dylan is gewoon commercieel en vrijheidsstrijd is een sprookje uit Star Wars. Volgens Time, zelf babyboomerspreekbuis, drijven zulke vormen van populaire cultuur weliswaar op het idee van verzet, maar dat verzet is slechts een identiteit die je kunt kopen in de marktplaats. Het is niet het ‘authentieke’ verzet dat zij pleegden toen zij jong waren.

Breuk
Nu kun je allerlei vraagtekens plaatsen bij de juistheid van authentiek babyboomerverzet. Het protest ging slechts om een klein deel van de jongerenpopulatie (voornamelijk het hogeropgeleide deel) en ook onder de Maagdenhuisbezetters zaten studenten die het gewoon lollig en/of gezellig vonden. Daarnaast kun je de notie van 2011 als jongerenprotest nuanceren. In Egypte is 60 procent van de bevolking onder de 25 jaar en daarmee zijn zij geen gemarginaliseerde groep, maar de meerderheid. ‘Occupy’ kent vele deelnemers van boven de veertig. De rellen in Engeland mogen volgens bepaalde commentatoren geen protest heten.

De nuance ten spijt: de breuk is evident. De geëngageerde demonstranten van toen zijn de machthebbers van nu. Zij hebben er een bestuurlijk, financieel en klimatologisch potje van gemaakt, terwijl ze de verantwoordelijkheid daarvoor ontwijken. De jeugd – gesteund door de dertigers en veertigers die opgroeiden in de schaduw van de babyboomers – komt daartegen nu in opstand op een volwaardige manier.

Slachtoffers
Het jongerenprotest van 2011 is naast het doorbreken van het babyboomersmonopolie om nog een reden een verademing. Van de babyboomers hebben we het generatie-denken geërfd: ieder leeftijdscohort wilde zichzelf kenschetsen, al dan niet onder druk van marketeers. Dit heeft geleid tot een stroom aan treurige generatieportretten zoals ‘door informatieovervloed apathisch geworden digital natives’ of ‘verwende nihilisten met keuzestress’. Deze aanduidingen zijn koren op de molen van de babyboomers die hierin de superioriteit van hun eigen generatie bevestigd zagen. De 2011-protesten laten een engagement zien waar niemand zich voor hoeft te schamen. Geen cynische postpunk om maar rebels te zijn, maar verse idealen en een ruimte voor creativiteit waar de jeugd uit de jaren ’60 jaloers op zou zijn.

Laten we daarom, aan het eind van het jaar dat de babyboomer van zijn gouden protesttroon stootte, meteen dat hele generatie-denken in de prullenbak gooien. De slachtoffers van de groeiende jeugdwerkloosheid zijn immers niet de kosmopolitische, erudiete NRC-Next’ers, maar de schoolverlaters en mbo’ers. In 2012 hoop ik daarom op een eind aan kekke aanduidingen om verschillen tussen generaties te belichten, maar op meer aandacht voor verschillen binnen generaties.

Dit artikel verscheen eerder op VK.nl en DeJaap, en in ietwat vervlaamste versie op De Morgen.

Horse-crazy girls

Linda Duits — Wed, 21 Dec 2011 13:32:06 +0000

The horse-crazy girl (‘paardenmeisje’ in Dutch) is a very recognisable identity amongst young girls in Western societies, yet this specific subculture hardly receives attention from researchers. Grnvld, a magazine about the countryside, did a feature article on these girls. They interviewed me extensively and discuss the sociological backgrounds of this youth culture that appears to resist the trends of time. Full colour PDF of the article here.

Lessen uit de Engelse rellen: The Guardian als kritische onderzoeker

Linda Duits — Wed, 07 Dec 2011 08:00:08 +0000

De Engelse rellen deden deze zomer niet alleen het Verenigd Koninkrijk, maar ook de rest van de wereld opschrikken. Wat moesten we hiervan denken? In vergelijking met het jeugdig protest in Noord-Afrika leken de rellen in Engeland zinloos, opportuun en vooral apolitiek. De Britse premier wilde het zelfs niet eens als een protest zien. In een unieke samenwerking onder de titel Reading The Riots heeft The Guardian samen met de gerenommeerde London School of Economics (LSE) onderzoek gedaan naar de oorzaken en gevolgen van de rellen.

De onderzoekers interviewden 270 relschoppers, deels afkomstig uit een database van 1100 mensen met een veroordeling voor de rellen, deels geworven uit de gemeenschappen. Daarnaast heeft The Guardian een database met 2,5 miljoen tweets over de rellen – zie deze handige interactieve tool. De methode wordt hier uiteengezet. De krant is gecommitteerd aan data journalism: journalistiek waarbij grote datasets gebruikt worden in de zoektocht naar nieuws. Naast het opzetten en uitvoeren van de dataverzameling helpt de samenwerking met LSE de journalisten ook om de analyses in een breder kader te plaatsen. Voor LSE zit het nut van de studie in maatschappelijke legitimatie en de financiering.

Geen zwarte gangsters
De eerste resultaten laten een gemengd profiel van de relschoppers zien. Het merendeel was tussen de 18 en 25 jaar, hoewel er ook mensen van boven de 40 deelnamen. De etnische achtergrond van de daders was divers en hing samen met de etnische samenstelling van de buurt waarin gereld werd. Gemiddeld genomen waren de relschoppers armer en lager opgeleid dan de nationale gemiddelden. Volgens Britse politici waren de daders vooral mensen die al een strafblad hadden. Dit onderzoek spreekt dat volgens The Guardian tegen: 32 procent van de respondenten kwam niet eerder in aanraking met justitie.

De motieven voor het rellen die uit het onderzoek voortkomen zijn verrassend. Ten eerste waren de relschoppers veel politiek bewuster dan gedacht. Driekwart noemde Mark Duggan als (zeer) belangrijke aanleiding voor de rellen. De economie speelde een belangrijke rol, zo werden als oorzaak armoede (86%), werkloosheid (79%) en ongelijkheid (70%) genoemd. Ten tweede is de rol van de politie in eerdere analyses hevig onderschat. ‘Policing’ (het onder direct toezicht van de politie staan van straten en buurten) was voor 85 procent van de respondenten een reden om te gaan rellen. Slechts zeven procent van de ondervraagden vond dat de politie goed werk levert en veel respondenten vertelden hoe ze in hun dagelijks leven worden lastiggevallen en vernederd door de politie. Het plunderen bedoelden sommigen als middelvinger naar de politie, zo blijkt uit de verhalen.

Uit het onderzoek komt dus een beeld naar voren van politiek bewuste jongeren die niet langer pikken hoe het gezag hun behandelt. Dit beeld lijkt, volgens The Guardian, sterk op dat van de jongeren uit de Arabische Lente, een vergelijking die de Britse overheid met man en macht probeerde uit de weg te gaan.

Journalistieke wil tot weten
De samenwerking tussen LSE en The Guardian is bijzonder. Waar discussies over de kwaliteit van journalistiek in Nederland gaan over onzinvoorstellen zoals perspolitie of een kwaliteitskeurmerk, investeert The Guardian tijd en geld aan kwaliteit. De resultaten van het onderzoek worden desalniettemin gefilterd door journalisten. In de vertaalslag die zij maken gaat informatie verloren waarover onderzoekers wel graag willen beschikken. Het is daarom jammer dat er op de site van LSE niet meer achtergrondinformatie te vinden is, zoals een gedegen beschrijving van de dataverzameling en – analyse.

Reading The Riots is ondanks die kleine nuancering een mooie stap voor kritische journalistiek. Het laat zien hoe The Guardian zich geen rad voor de oren laat draaien door de Britse regering. Politici hadden baat bij het framen van de rellen als de daden van criminelen. Dit onderzoek laat zien hoe absurd en onterecht dat frame was.

De resultaten van het onderzoek worden deze week iedere dag in de krant gepresenteerd. Een deel van de database is hier in te zien en te filteren. Op Twitter wordt meegedacht en gediscussieerd onder de titel van het onderzoek: #readingtheriots.

Linda Duits onderzocht in haar doctoraalscriptie waarom en hoe mensen in opstand komen. De rellen analyseerde zij eerder vanuit een klasse-perspectief.

Dit stuk verscheeen eerder op DeJaap, Volkskrant.nl en De Nieuwe Reporter.

CC foto: Bayerberg

Guest column on violent video games for Kennislink

Linda Duits — Fri, 04 Nov 2011 14:32:46 +0000

I was asked by Kennislink to write a guest column on games. Kennislink is a popular science website that aims to explain academic information in a clear and understandable way to a general audience. My column focused on research on violent games. Using a recent study on the effects of violent literature on audience agression, I explained how game research is clouded by a discourse of concern about young viewers. Furthermore, the methods used in studies on violent video games bare little resemblance to reality.

New publication: Coming to terms with sexualization

Linda Duits — Thu, 27 Oct 2011 08:21:03 +0000

Not since the feminist pornography debates of the 1980s has there been such an outburst of discussion, research and publications about sexualized images of women and girls. The debate is now carried out by governments and other social actors, but to hail current attacks on sexualization as a belated victory for feminism is naive and problematic. Together with Liesbet van Zoonen, I wrote an article in which we contend that current sexualization policies involve academic analyses and political solutions which are cast in the discourse of liberal feminism and neoliberalism.

Inevitable in the current work on sexualization is an identity of girls and young women as ‘victims’ in need of protection. Research among Dutch girls is utilized to refute that construction, emphasizing tactics of resistance, negotiation and accommodation which they have developed. We argue that current sexualization concerns are ahistorical in their oblivion to similar sexualization panics in previous decades and to the years of feminist cultural analysis and critique in this arena.

The article is now published in the European Journal of Cultural Studies and can be accessed by subscribers or via library access here. If you are interested and do not have access, send me an email to receive a copy.

Talking iPod on the radio

Linda Duits — Mon, 24 Oct 2011 14:39:06 +0000

Yesterday it was 10 years ago that Apple launched the iPod and changed the way we use personal stereos. I wrote a post for the daily blog on my company’s website, commemorating this moment and explaining the iPod’s popularity with academic research. This was picked up by Radio 6, an online radio station part of the public broadcasting system. On the air, I was asked about the iPad’s success, the differences with previous personal stereos and the future of the device. I discussed how the iPod is unique in its design, how the white earplugs became a status symbol and how the assocation with the Apple brand provides the user a kind of coolness. Mostly, however, it is the iPod’s functionality that changed everything. The memory size allowed users to upload their entire music collection, which means the user no longer needed to decide in advance what he wanted to hear later that day but playlists could be adjusted to mood and location. Furthermore, browsing through someone’s iPod became comparable to staring at someone’s CD collection: it showed taste, and taste is all about distinguishing yourself from others. Listen to the clip.

Radio 6, Mijke’s Middag, October 24, 16.15.

Bimbo culture for the young

Linda Duits — Sat, 22 Oct 2011 13:07:03 +0000

Although the societal debate about sexualization has somewhat quieted down, the notion of ‘bimbo culture’ still causes concern and critique. Theater producers Boogaerdt en Van der Schoot created an installation that can be seen as the nightmare of a sexualized visual culture gone mad. In a special setting, the audience is exposed to 105 minute horror peep show that five actrices perform live behind their backs. The show was on in Frascati, a small theater that also organizes theater discussions for a youn (under 27 audience). After Friday’s show, I participated in a debate about ‘Bimbo’ and bimbo culture. I explained how audiences make meaning and elaborated one the sexual morals of today’s youth.

Wetenschappelijke kennisdeling moet afgedwongen worden

Linda Duits — Tue, 18 Oct 2011 13:00:04 +0000

Dit is de uitslag van een testje dat alles wegheeft van een quiz uit de Cosmo om vast te stellen wat voor soort schoen ik ben. De zelftest is echter ontwikkeld door het Rathenau Instituut, met medewerking van prestigieuze De Jonge Academie van de KNAW. De test heet de Relevantiewijzer en is bedoeld “om de discussie over valorisatie te stimuleren” (valorisatie is het toepasbaar maken van kennis). Los van de vraag of dergelijke popularisering in combinatie met het overboord gooien van wetenschappelijkheid nodig is om medewerkers van universiteiten naar een voorlichtingsmiddag te trekken, is de discussie die de Relevantiewijzer wil stimuleren een belangrijke.

Publiceer of verga
Wetenschappelijk onderzoek is van ons allemaal, maar zit opgesloten in dure journals of obscure boeken. Er zijn verschillende manieren waarop wetenschappers hun kennis kunnen valoriseren: door beleidsmakers te adviseren, door te spreken met journalisten of door toegepast contractonderzoek uit te voeren. In de wetenschappelijke praktijk vallen zulke activiteiten meestal onder extraatjes die je doet uit een vaag plichtsbesef. Aan het instituut waar ik tot 2010 werkzaam was werd je alleen afgerekend op wetenschappelijke publicaties. Andere vormen van kennisverspreiding werden niet formeel gewaardeerd. Zoals mijn collega Piet Bakker ooit schreef op De Nieuwe Reporter:

Het is mooi als je uitgenodigd wordt om een lezing te houden bij het Genootschap van Hoofdredacteuren in aanwezigheid van de koningin, maar carrièretechnisch kan je beter een boekrecensie voor het South-Patagonian Journal of Peculiar Communication schrijven.

Bakker schreef dit naar aanleiding van een klacht van journalisten die weinig onderzoek over media zouden kunnen vinden. Hij stelde dat journalisten te veel kant-en-klaar willen. Piet Bakker heeft daarin gelijk. In mijn dagen als Universitair Docent (UD) praatte ik liever niet met journalisten. Mijn ervaring was dat ze hun verhaal al klaar hadden en alleen de naam van een universiteit bij de mening wilden zetten. Vaak zochten ze een ouderwetse feminist om verontwaardigd te reageren op seksualisering in de media. Als mijn antwoord dan een complexere gelaagdheid liet zien, werd mijn bijdrage of niet opgenomen in het stuk of gereduceerd.

Verantwoordelijkheid
Dit brengt ons bij de vraag wie verantwoordelijk is voor kennisverspreiding en –valorisatie. Volgens Piet Bakker moet dit (in het mediavakgebied) een wisselwerking zijn tussen journalisten en mediawetenschappers. Eens, maar dat brengt ons er nog niet. Het praten met journalisten is immers een investering die niet erkend wordt als output.

De uitslag van de Relevantietest (die heb ik ingevuld alsof ik nog steeds universitair medewerker was) is hier veelzeggend: “ga de discussie aan”. Die discussie is lastig te voeren als jonge UD zonder enige invloed op het beleid dat gevoerd wordt aan een onderzoeksinstituut. Als UD of post-doc (vrijwel altijd met een tijdelijk contract) ben je juist de minst aangewezen persoon om die discussie te voeren. Het zou veel beter zijn als hoogleraren ingrepen – hoogleraren die immers minder te lijden hebben onder de publish or perish-moraal. Het is daarbij veelbelovend dat NWO (de organisatie die het onderzoeksgeld verdeelt) inmiddels in beursaanvragen wil weten wat de onderzoeker gaat doen aan kennisdeling. Zo wordt valorisatie terecht top-down afgedwongen.

Vergeet het internet niet
Tot slot: het is opmerkelijk dat in de Relevantiewijzer blogs helemaal ontbreken. In een paar vragen is sprake van het hebben van een internetpagina waarop de wetenschapper publicaties kan plaatsen, maar voor opinieartikelen moet je volgens de Relevantiewijzer bij de krant zijn. En dat is jammer, niet alleen vanwege DeJaap waar we veel aan wetenschap doen, maar ook vanwege de vele andere bloginitiatieven die wetenschappers op eigen initiatief en tegen de ‘wens’ van hun bazen in ontplooien en ontplooid hebben.

Het Rathenau Instituut organiseert op 1 november een gratis toegankelijke debatmiddag over valorisatie. Uw verslaggever is erbij.

Dit stuk verscheen eerder op DeJaap.

Student fraud & plagiarism

Linda Duits — Sat, 08 Oct 2011 08:00:47 +0000

Academic fraud is a serious topic that is hardly dealt with. Following up on recent events with a professor in psychology confessing to fraud, there has been more attention in Dutch society to academics committing fraud. In line with these events, I posted an anecdote about a student who graduated with honours (cum laude) despite having been sentenced for plagiarism. The post was picked up by Folia, the magazine of the University of Amsterdam, who did a large feature on fraud amongst staff and students. They subsequently interviewed me about the cases I encountered in my days as assistant professor at communication studies of that university. The full article is here [PDF].

Call for papers for Ashgate Research Companion to Fan Cultures

Linda Duits — Fri, 07 Oct 2011 13:00:00 +0000

In recent years, the internet in general and social media in particular have fundamentally changed our media culture. The relationship between producers and consumers has shifted, creating new power relationships. Media culture has become more and more about participation, while technological developments such as ‘Facebook liking’ have further blurred the traditional distinction between fans and audiences. Fans represent the vanguard of these new developments. Insights from early fan studies on active audiences have spread to other notions of the audience. These developments call for a critical rethinking of the role and significance of fans in contemporary culture.

Herewith we invite proposals for a new handbook of Fan Cultures, part of the Ashgate Research Companion Series. We welcome contributions from established scholars in the media and communication, sociology and psychology, or any related field. Topics of interest for this research companion include, but are not limited to:

histories of fan cultures / fan studies
fan geographies
disciplinary challenges
studying fans: methodological issues
power and identity among fans
haters, non-fans and anti-fans
individual fans vs fan communities
the producer-consumer continuum
online fan spaces
uses and meanings of fan technologies

Ashgate Companions offer a comprehensive and authoritative state-of-the-art review of current research in a particular area. The Companion’s editor brings together a team of respected and experienced experts to write new chapters on the key issues in their specialty.

Submission details:
Submissions should describe original contributions and should not have been published or submitted elsewhere. Please send an abstract of your submission (max. 300 words), accompanied by a brief bio (max 50 words), to Koos Zwaan (koos.zwaan@inholland.nl). The editors will select a number of abstracts for the volume, which will be included in the proposal for review by the publisher. Subject to review and the issue of a contract, the authors of the selected abstracts will be invited to submit full chapters for publication in the volume.

Timeline:
Deadline abstract submission: December 1, 2011
Notification: December 14, 2011

Editors:

Dr. Linda Duits, affiliated researcher, Research Institute for History and Culture, Utrecht University

info@lindaduits.nl

Dr. Stijn Reijnders, Associate Professor in Cultural Heritage, Erasmus School of History, Culture and Communication, Erasmus University Rotterdam

reijnders@eshcc.eur.nl

Dr. Koos Zwaan, Associate Professor of Media, Culture and Citizenship, Inholland University of Applied Sciences

koos.zwaan@inholland.nl

Download this call as a PDF file.