Opinie voor Het Parool: MeToo als mediaspektakel

Er barstte in oktober online een beweging los. #MeToo was groot nieuws en nieuws groeit dankzij ophef. Er waren schandalen, mensen werden ontslagen, maar dat was onvoldoende voor de zucht naar spektakel. Kranten, maar vooral talkshows willen meningen. En dus deed iedere columnist en commentator zijn of haar plasje erover, al dan niet aangemoedigd door hijgerige redacties. Hoe controversiëler de mening, hoe gretiger het medium. De slachtoffers duiken in een slachtofferrol! Het is een volks­gericht, een heksenjacht, seksuele paranoia! Vrouwen moeten juist blij zijn met aandacht, laten we niet vergeten dat mannen vaak ook leuk zijn! Er moet meer humor in het debat, mag er dan helemaal niks meer!

Natuurlijk moet je kritisch zijn. Er valt veel af te dingen op de simplistische en seksistische tegenstelling tussen mannen die per definitie daders zijn en de vrouwen die zij tot prooi maken. Er is amper gesproken over klasse, gender- en seksuele oriëntatie of etniciteit: wel een MeToo over de witte universiteit, niet voor schoonmaak of sekswerk. Het zijn juist de kruispunten in identiteit die iemand sociaal kwetsbaarder maken en dus makkelijker te intimideren en te manipuleren. Die kanttekeningen zijn voor de ophefmachine niet interessant. In plaats daarvan grepen media de beweging gretig aan om conflict te zoeken, dat uiteraard werd gevonden.

Dit is een fragment uit een opiniestuk dat ik voor Het Parool schreef als terug- en vooruitblik op MeToo. Het gehele stuk is hier te lezen.